Veiligheid, arbeidsmarkt en mobiliteit (blog)

Er zijn drie zaken waar ik het over wil hebben. Even kijken of het lukt om die allemaal in dit blog kwijt te kunnen!

Net als iedereen was ook ik overdonderd door het nieuws over het seksueel grensoverschrijdende gedrag bij The Voice. Verschrikkelijk voor iedereen die dat overkomen is! En net zoals iedereen leverde dat ook bij mij thuis veel gesprekken aan de keukentafel op. Wat is het, waarom kan het echt niet, wat moet je doen als het jou gebeurt? Of wanneer je hoort dat het bij iemand anders gebeurt?

Hoe zit dat bij ons?
De oproep ‘educate your sons’ is een terechte, want het voorkomen van dit soort gedrag begint bij de opvoeding. Vervolgens spelen school en werk ook een hele belangrijke rol. Ik ben mijn carrière begonnen bij een Amerikaans bedrijf dat echt vanaf dag een over dit soort gedrag heel duidelijk was: je gaat met respect met elkaar om, maakt geen vrouwonvriendelijke opmerkingen en je blijft met je handen van elkaar af! Als werkgever ga je na dit soort berichten toch ook nog eens extra kijken naar je eigen organisatie. Is het bij ons veilig genoeg, komt dit voor, of is er een mogelijkheid dat het voor kan komen? Hebben we de juiste systemen, en wat zijn de blinde vlekken?

Verwachtingenmanagement
Zeker bij een bedrijf als Scalabor, waar we met een kwetsbare groep medewerkers werken, is het helemaal van belang dat er voor iedereen een veilige werkplek is. Dat doen we via ons programma ‘Prettig werken doen we samen’ waarin we focussen op wat we van elkaar verwachten. Medewerkers van elkaar, leidinggevenden van medewerkers en medewerkers van leidinggevenden. Daarbij hoort dat je mag verwachten dat je altijd bij je leidinggevende terechtkan bij grensoverschrijdend gedrag.

Mocht dat om welke reden dan ook niet het geval zijn, dan kan je altijd bij je divisiemanager of bij mij langskomen. En gelukkig doen al veel medewerkers dat over de meest uiteenlopende zaken. Maar wanneer je dat niet wilt of lastig vindt, dan hebben we een vertrouwenspersoon en een maatschappelijk werkster waar je terechtkan. Contactdetails staan in het boekje ‘Prettig Werken’ en hangen op alle borden. Eerste verantwoordelijkheid is dat we een veilige plek hebben, tweede verantwoordelijkheid is dat wanneer iemand dat niet zo ervaart er een laagdrempelige manier is om dit te melden. Derde verantwoordelijkheid is dat er dan ook direct actie wordt ondernomen!

Tweede onderwerp: arbeidsmarkt
Tweede onderwerp deze week – maar eigenlijk al langere tijd – is de krapte op de arbeidsmarkt. Afgelopen week mocht ik meedenken in een landelijk taskforce arbeidsmarktkrapte. En wanneer je denkt dat er nu al sprake is van krapte, maak dan je borst maar nat; het wordt nog veel krapper! Dat betekent dat wanneer we onze welvaart op peil willen houden en willen investeren in wonen en klimaat, we op de een of andere manier toch moeten kijken dat we de mensen hebben om dat uit te voeren. Dat kan door allemaal meer uren te gaan werken, door inzet van technologie, door gerichte migratie, door de doorstroming van beroepen waar minder vraag naar is naar tekorten en door het betrekken van mensen die nu nog niet meedoen op de arbeidsmarkt. Herintreders, jongeren, ouderen, statushouders, mensen met een beperking, etc.

Nieuw regionaal plan!
In onze regio is afgelopen week een heel goed plan opgesteld om juist dat te doen; meer mensen te betrekken bij de arbeidsmarkt. Dat vraagt iets van mensen zelf, van werkgevers, de overheid en het onderwijs. Heel concreet hebben we het dan in onze regio over 13.000 mensen die nu nog langs de kant staan. Er is voldoende geld vrijgemaakt voor de uitvoering van het plan;  €3.3 mio. En de resultaten van eerdere activiteiten waar we nu op voortbouwen zijn goed: van de branchetrajecten – werk en opleiding gekoppeld aan een baangarantie – zijn om het afgelopen jaar 87,5% van de deelnemers doorgestroomd naar een betaalde baan en 92% heeft deze baan na een jaar nog steeds. Dat betekent dat iedere euro die in deze trajecten geïnvesteerd, is drie euro oplevert. Per jaar! Goed dus om hier vooral mee door te gaan en nog meer op in te zetten!

Arbeidsmobiliteit
Een hobbel die dan altijd moet genomen – mijn derde onderwerp – is arbeidsmobiliteit: een medewerker of een werkzoekende moet daadwerkelijk naar de nieuwe werkplek toe willen. En dat is best heel spannend. Want je weet wat je hebt en je weet nooit precies wat je krijgt. Wij zien dat bij onze eigen medewerkers ook die klaar zijn om een volgende stap te maken, vaak van binnen naar buiten. Ik zie het maar als een compliment voor de huidige werkplek. Maar het is soms best lastig om iemand te bewegen bij een reguliere werkgever – nog steeds onder de vlag van Scalabor – aan de slag te gaan.

‘Retespannend’
En toch is dat precies wat we continu moeten doen. Kijken waar talenten liggen en medewerkers begeleiden naar zo passend mogelijk werk. Afgelopen week maakte een van onze medewerkers ondanks dat hij het ‘retespannend’ vond toch ook weer die stap; van onze locatie op de Driepoortenweg naar Cycloon. Heel stoer! Hij vindt het spannend, maakt zich zorgen over wie dan zijn huidige werk gaat doen, maar gaat het toch doen. Heel veel respect en ik ben ervan overtuigd dat dit helemaal goed komt. 90% van onze collega’s en van de trajectdeelnemers zegt namelijk na een tijdje dat ze dit eigenlijk veel eerder hadden moeten doen!

Met vriendelijke groet,

Marcel Hielkema
Directeur