Hoe het wel werkt [blog]

Afgelopen week publiceerde het Sociaal Cultureel Planbureau (SCP) haar rapport over vijf jaar Participatiewet. Harde conclusie van het SCP is dat de participatiewet mislukt is en er niet meer mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt aan het werk zijn. Als reden geeft het bureau hiervoor aan dat regelgeving te ingewikkeld is en dat de aanname dat iedereen mee kan doen op de reguliere arbeidsmarkt niet juist is. De conclusies van het rapport zijn niet helemaal een verrassing, maar komen toch wel hard aan. Dat de wetgeving – voor werkgevers, werkzoekenden en alle instanties daartussen – niet heel eenvoudig is onderschrijf ik. Er is een wirwar aan regels waarbij het werkgevers niet eenvoudiger gemaakt wordt om mensen aan te nemen. De gemiddelde werkgever heeft niets met doelgroepenregisters, loonwaardemeting, p-wet en wsw. Zij willen graag vacatures invullen, zijn bereid daar waar mogelijk werk passend te maken, willen weten wat de kosten zijn en niet teveel risico lopen. We zien dat de banenafspraak – zeker in onze regio – ook gewoon gehaald wordt.

Gebaat bij beschut werk
Ook de observatie van het SCP dat er een groep mensen is die gebaat is bij beschut werk met goede begeleiding onderschrijf ik van harte. Het is in dat opzicht dan ook eigenlijk raar dat er geen instroom meer is in de sociale werkbedrijven en dat faciliteiten langzaam worden afgebouwd. Terwijl er een grote groep is die hier juist baat bij heeft, terwijl de infrastructuur aanwezig is en terwijl er voldoende werk is. Tegelijkertijd heeft de staatssecretaris gelijk wanneer zij zegt dat er wel degelijk nieuwe instroom mogelijk is via de regeling Nieuw Beschut. Hiervoor heeft het ministerie ook doelen geformuleerd voor alle gemeenten. De gemeenten zijn echter niet heel happig op deze regeling vanwege angst voor hoge kosten. Maar zouden de kosten voor iemand die thuis zit niet vele malen hoger zijn?

Hoe het wel werkt
Toch deel ik de mening dat de participatiewet mislukt is niet. Ik zie iedere dag voorbeelden van hoe het wel werkt. Hoe mensen wel aan het werk komen. Hoe werkgevers ondanks het woud aan regels toch banen creëren. En wat werk voor iemand betekent. Niets is zo erg als niet mee kunnen of mogen doen en aan de kant te zitten. Door de wet staan inclusie en participatie bovendien veel hoger op de agenda dan een aantal jaren geleden. En dat alleen is al een hele prestatie. Laten we daarom het kind niet met het badwater weggooien. Dus geen hele nieuwe wet verzinnen, maar de zaken aanpakken die in de huidige wet niet goed gaan: eenvoudigere regelgeving en het inzetten van beschut werk voor diegenen die dat nodig hebben.

Geluid vanuit de praktijk
Deze boodschap mocht ik afgelopen week zelf verwoorden op het ministerie van Sociale Zaken. Toevallig stond een afspraak in Den Haag gepland op de dag na de publicatie van het rapport. Eigenlijk best een goede timing. Het gesprek, waarbij ook het UWV, de Vereniging Nederlandse Gemeenten en de MBO-raad aanwezig waren, ging over de voortgang van het plan Perspectief op Werk. Voor dit plan heeft de staatssecretaris geld beschikbaar gesteld. Het doel is om via gerichte acties snel meer mensen aan het werk te krijgen door onder andere ontmoetingen te organiseren, branchetrajecten te introduceren en meer transparantie op de arbeidsmarkt te bewerkstelligen. Vanuit onze regio kon ik direct de branchetrajecten toelichten. Voor de schoonmaak een opleidingstraject in samenwerking met het ROC, 70 banen bij 7 schoonmaakbedrijven en voor de zorg 40 banen bij 8 organisaties.  Ook het inclusief werkgeversnetwerk en het inclusief magazine zijn de revue gepasseerd. En natuurlijk hebben we het ook gehad over wat er nog beter zou kunnen. Goed om het geluid vanuit de praktijk te laten horen!

Samen slagen maken
Een van de goede voorbeelden uit onze regio is het Centrum voor Activerend Werk. Zij bieden ontwikkeltrajecten, vrijwilligers- en stageplekken voor diegenen die nog niet klaar zijn voor de arbeidsmarkt. Eigenlijk een soort voortraject voor de trajecten van Scalabor. In Arnhem maken jaarlijks ruim 600 inwoners gebruik van die verschillende trajecten, waarbij gekeken wordt wat iemand kan en wat iemand wil. Vaak zijn dit plekken in de eigen wijk, dicht bij huis, bij betrokken ondernemers en zorginstellingen. Een hele mooie manier om mensen te betrekken bij de wijk en langzaam voor te bereiden op het arbeidsproces. Namens Scalabor mag ik in het bestuur zitten. Een van de conclusies tijdens de bestuursvergadering van afgelopen week was dat we elkaar steeds beter weten te vinden en trajecten afstemmen. Zo moet het ook zijn, maar het was goed om te horen dat we slagen gemaakt hebben.

Koffietijd
Waar we binnen Scalabor een slag mee maken is met …. Koffie! In ieder geval aan de Driepoortenweg. Als oud-hotelier was ik niet altijd heel erg te spreken over de smaak van koffie binnen het bedrijf (ik druk mij mild uit). Dat komt onder andere door het veelvuldig gebruik van kannen koffie. En daar wordt geen enkele koffie beter van. Omdat koffie in een productieomgeving ook niet gewenst is (koffie kan zomaar omvallen op de spullen die we verpakken of monteren!) hebben we gekeken naar betere koffiemachines. En vandaag zijn ze geplaatst! In het bedrijfsrestaurant zijn nieuwe koffiecorners met hele goede koffie. En daarmee worden de kannen op de afdelingen verleden tijd. Ik ben heel benieuwd naar de reacties en hoop dat we hiermee allemaal een lekker kopje koffie hebben!

En bij een kopje koffie past heel goed de nieuwe ontbijtservice die ons horecateam sinds afgelopen week aanbiedt. Samen met het MT mocht ik dit afgelopen week uitproberen; een eitje, een croissantje, een broodje en een glaasje jus; het leek wel alsof ik terug was in de hotellerie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *